Hij komt. Zij acteert. Iedereen applaudisseert.

Ik zat vorige week aan tafel met vriendinnen. Tweede fles wijn, dessert in aantocht, het soort avond waarop de gesprekken langzaam onder de gordel zakken.

En toen zei een van hen het. "Hij kwam, en ik... laten we zeggen dat ik een héél goede imitatie deed."

Iedereen lachte, iemand verslikte zich zelfs in haar tiramisu. En ik lachte mee. Natuurlijk lachte ik mee. Maar ergens tussen twee happen dacht ik: wacht eens even. Niemand lacht zó hard om iets wat haar nog nooit is overkomen.

Dat was geen grap. Dit was een enquête. En de uitslag was ronduit tragisch.

Gaan we het nu over cijfers hebben (saai)?

Ja. Nee. Ja.

Want soms moet je de zaal stil krijgen met iets harders dan een anekdote.

In 2018 vroegen David Frederick en zijn collega's aan meer dan 52.000 Amerikanen hoe vaak ze meestal of altijd klaarkomen als ze seks hebben. Gepubliceerd in Archives of Sexual Behavior, geen roddelblad, ik zweer het.

Heteroseksuele mannen: 95 procent.
Heteroseksuele vrouwen: 65 procent.

Dertig procentpunten. Dat is geen kloofje he. Dat is een ravijn met een parking, een uitkijktoren en een souvenirwinkel waar ze mokken verkopen met "ik was er bijna". Ze noemen het de orgasmekloof. Ik noem het het slechtst bewaarde geheim van elke slaapkamer in de Benelux.

En nu het deel dat iedereen vergeet

Lesbische vrouwen scoorden in diezelfde studie 86 procent. Laat dat even bezinken.

Zelfde lichaam. Zelfde clitoris. Zelfde zenuwen. Zelfde vrouwelijke "moeilijkheid" waar we al eeuwen grapjes over maken. En toch een veel kleiner gat.

Dus nee, het ligt niet in de eerste plaats aan ons lichaam dat "nu eenmaal ingewikkeld is". Ons lichaam is niet ingewikkeld. Het wordt gewoon slecht gelezen. Wat ons naar het echte probleem brengt.

Het Script

Je kent het. Iedereen kent het. Niemand heeft het ooit opgeschreven en toch speelt half de wereld het elke avond na. Wat zoenen. Wat friemelen. Penetratie. Hij komt. Iemand gaat plassen. Licht uit.

Einde voorstelling.

In dat script is penetratie de hoofdact en de rest het voorprogramma. We noemen het zelfs letterlijk zo: voorspel. Vóór het spel. Alsof alles daarvoor een wachtzaal is met tijdschriften van vorig jaar, en het echte werk pas begint als er iets naar binnen gaat.

Klein probleempje: de meeste vrouwen komen niet klaar van penetratie alleen.

Niet omdat ze kapot zijn. Niet omdat ze "er niet genoeg in zitten". Maar omdat de clitoris de hoofdrol speelt in het vrouwelijk orgasme, en die krijgt bij penetratie vaak niet meer dan een beleefd knikje van op afstand. Het grootste deel van de clitoris zit binnenin het lichaam, ja, maar het deel dat je ziet is het gevoeligst. En precies dat deel staat in Het Script nergens op de gastenlijst.

We hebben dus een bedscenario gebouwd rond wat voor de meeste mannen het best werkt, en daarna oprecht verbaasd gekeken dat vrouwen er minder uithalen.

Dat is alsof je een etentje geeft, enkel het lievelingsgerecht van de gastheer serveert, en dan beledigd bent dat je gasten met honger naar huis gaan.

De Finishlijnman

Mag ik je voorstellen aan de Finishlijnman.

De Finishlijnman is geen slechte man. Echt niet. Hij is vaak lief, attent, grappig, hij onthoudt je verjaardag. Maar de Finishlijnman gelooft, diep vanbinnen, dat seks voorbij is wanneer hij over de meet is.

Hij rolt om. Hij zucht tevreden. Hij vraagt misschien zelfs "was het goed?", en dat bedoelt hij oprecht.

En jij zegt ja.

Natuurlijk zeg je ja. Want het is half twaalf, je moet morgen vroeg op, en je hebt echt geen energie meer voor een gesprek over je clitoris met iemand die net een glimlach op zijn gezicht heeft alsof hij de Ronde van Vlaanderen heeft gewonnen.

Laten we het over de imitatie hebben

Ik ga niet doen alsof ik hier boven sta. Ik heb ook mijn Oscarperiode gehad.

Vrouwen faken niet omdat we leugenaars zijn. We faken omdat we moe zijn. Omdat we willen dat het stopt. Omdat we zijn ego willen sparen. Omdat we ooit eens eerlijk waren en een blik terugkregen alsof we zijn hond hadden overreden. Omdat het makkelijker is dan het gesprek.

Allemaal begrijpelijk. Echt waar.

Maar kijk even wat er gebeurt.

Elke keer dat je een orgasme speelt, krijgt hij een glasheldere boodschap: dit werkt. Ga zo door. En dus gaat hij zo door. Week na week. Jaar na jaar. Je hebt hem eigenlijk een cursus gegeven in iets wat niet werkt, en je staat er zelf bij als examinator die altijd een tien geeft.

En dan word je boos dat hij het nooit leert.

Schat. Hij heeft het geleerd. Van jou.

Ik zeg niet dat de kloof jouw schuld is. Absoluut niet. Wie het minst krijgt, hoeft niet ook nog eens de schuld te dragen. Maar faken is de stille lijm die het hele bouwwerk bij elkaar houdt. En lijm kun je oplossen.

Even een woordje voor de mannen die stiekem meelezen

Ja, jij. Ik zie je. Jij denkt nu: bij mij doet ze dat niet.

Hate to break it to you.

Maar hoe zou je dat eigenlijk weten? Een overtuigend orgasme is geen hogere wiskunde. Meg Ryan deed het in een volle broodjeszaak en de vrouw aan het tafeltje ernaast wilde hetzelfde bestellen.

Ik zeg dat niet om je wakker te laten liggen. Ik zeg het omdat de oplossing ook bij jou ligt, en die is belachelijk simpel. Een vrouw die zich veilig voelt om te zeggen "nee, niet zo" of "nog niet stoppen", hoeft niet te acteren. En die veiligheid maak je niet met een betere techniek. Die maak je met een betere reactie. Nieuwsgierig in plaats van gekwetst. "Oh, laat zien" in plaats van een pruillip.

Dat is het. Dat is het hele geheim. Graag gedaan.

MEISJES, EVEN EEN MEDEDELING

Seks is niet voorbij omdat één iemand klaar is.

Ik herhaal: seks is niet voorbij omdat één iemand klaar is.

Hang het boven je bed. Borduur het op een kussen. Laat het tatoeëren als het moet.

Draai de volgorde eens om: jij eerst. Promoveer het voorspel van voorprogramma naar hoofdact. Handen, mond, vingers, speeltjes. En voor wie nu nerveus wordt: een vibrator in bed is geen concurrent. Het is een collega. Een hele efficiënte, die nooit om erkenning vraagt.

Praat erover. Niet per se tijdens, als je dan liever je ogen dicht houdt. Ervoor mag. Erna ook. "Ik vond het zo fijn toen je..." is een heel andere zin dan "je doet het al vijf jaar verkeerd". Misschien zijn ze allebei waar. Maar maar één ervan wordt gehoord.

En als je weet wat werkt, omdat je jezelf kent, neem hem dan mee. Dat is geen schande. Dat is de snelste route die er bestaat. Je geeft toch ook de juiste wegbeschrijving als iemand naar je huis komt?

Stel je even voor

Stel je voor dat elke vrouw in Vlaanderen morgen stopt met faken. Allemaal tegelijk.

Er zou een week van verwarring volgen. Mannen die wanhopig googelen. Plots ongemakkelijke stiltes in duizenden slaapkamers. Een golf van vragen die al jaren hadden moeten gesteld worden.

En daarna? Daarna zou het beter worden. Voor iedereen. Want niemand wil eigenlijk met een actrice slapen. Ook hij niet.

Tot slot

De volgende keer dat je aan tafel zit en een vriendin vertelt over haar Oscarwaardige vertolking, lach dan gerust mee. Ik doe het ook.

Maar stel daarna de vraag die niemand stelt: waarom spelen we nog altijd de hoofdrol in een film die we zelf nooit gekozen hebben?

Meg Ryan kreeg voor haar imitatie een filmklassieker.

Jij krijgt er alleen meer van hetzelfde voor.