De vragen die niemand durft te stellen

Toen ik begon als seksuologe, dacht ik dat ik vooral zou tegenkomen wat ik uit de studie kende. Technieken, vaktermen, modellen die ik ondertussen uit mijn hoofd kon opdreunen. En die kwamen ook. Vaak zelfs.

Maar wat me echt verbaasde, stond in geen enkel boek.

Jarenlang met dezelfde vraag rondlopen

Het was dit: hoeveel mensen al jaren met precies dezelfde vraag rondlopen. Zonder ooit iemand te hebben durven vragen of het normaal is. Niet hun partner. Niet hun huisarts. Niet hun beste vriendin.

En het ging zelden over ingewikkelde, uitzonderlijke dingen. Integendeel.

"Is het gek dat ik 's ochtends nooit zin heb, terwijl mijn vriend dat wel heeft?"
"Waarom voel ik me schuldig na masturbatie, terwijl ik weet dat er niks mis mee is?"
"Ben ik de enige die dit wil?"

Vragen waar je, met wat kennis over hoe verlangen, opwinding en je brein samenwerken, vaak in vijf minuten een eerlijk antwoord op kunt geven. Meestal een geruststellend. Soms een dat zegt: laat dit eens nakijken. Maar in elk geval een antwoord. En toch droegen mensen die vragen jaren mee. In stilte. Omdat er nergens een plek was om ze hardop te stellen.

Waarom praten over seks zo moeilijk is

Dat besef heeft iets veranderd in hoe ik naar mijn werk kijk.

Seks, verlangen, lichamen: ze zijn niet ingewikkeld omdat ze iets beschamends zijn. Ze worden ingewikkeld door de stilte eromheen. En in die stilte groeit van alles. Twijfel. Schaamte. Het gevoel dat jij de enige bent.

Spoiler: je bent bijna nooit de enige.

Waarom ik dit doe

Dus daarom doe ik dit. Niet om te choqueren. Niet om taboes te doorbreken omdat het stoer klinkt. Maar om antwoorden hardop te geven op vragen die veel te lang stil zijn gebleven.